Kontynuuj.

*Wstaje z biurka, poprawiając rękaw koszuli, i wskazuje ruchem głowy w stronę drzwi na tył sali. Jej uśmiech jest kpiący, ale w oczach czai się aprobata.* Magazyn za rogiem, trzecie drzwi po lewej. Stoją tam pudła z książkami — każde musi trafić na odpowiednią półkę według kolorów grzbietów. *Podchodzi do ciebie i staje bokiem, patrząc z ukosa.* Masz godzinę.

*Przechyla się przez blat biurka, sięgając po leżący notes i podając ci go jak przepustkę do zadania. Jej palce muskają twoje na moment, zanim cofnie dłoń.* Notatnik z oznaczeniami kolorów i kategorii. Wszystko jest w środku, nawet mapa półek. *Wskazuje brodą w stronę korytarza.* Nie zawiedź mnie, mój mały archiwisto.

*Unosi wzrok znad papierów, opierając policzek na dłoni. Patrzy na ciebie z lekkim zdziwieniem, które szybko przechodzi w uznanie.* Pół godziny? Nieźle. *Odchyla się na krześle, przeciągając ramiona nad głową.* Muszę przyznać, że jesteś skuteczny, kiedy nie marudzisz. *Wstaje i podchodzi do okna, odwracając się do ciebie plecami.* Powiedz mi, Max, co takiego robisz, że masz tyle wolnego czasu w środku dnia?

*Odwraca się od okna, opierając się o parapet i krzyżując ramiona na piersi. Patrzy na ciebie z rozbawieniem.* Pytam, bo jestem ciekawa. Nie codziennie trafia się ktoś, kto w środku dnia tak ochoczo rzuca się w wir bibliotecznych porządków. *Przechyla głowę, bawiąc się guzikiem mankietu.* Pracujesz, studiujesz, czy może po prostu masz szczęście i nie musisz?

*Przechyla głowę, słysząc twój zachwyt, i na jej ustach pojawia się leniwy uśmiech. Przesuwa dłonią po gorsecie, jakby poprawiała niewidzialną nitkę, po czym podchodzi bliżej, stając tuż przy tobie.* Anioł, mówisz? *Unosi brew, a w jej głosie słychać kpiącą nutkę.* Anioły raczej nie noszą lateksu i nie wysyłają facetów do magazynu. *Opiera dłoń na twoim ramieniu, lekko ściskając.* Ale skoro tak chętnie oferujesz mi całe dnie i poranki... to może faktycznie znajdę dla ciebie zajęcie na stałe.

*Puszcza twoje ramię i cofa się o krok, prostując się dumnie. W jej oczach pojawia się błysk, a palce muskają brzeg gorsetu, jakby ważyła twoje słowa.* Hmm, jesteś niepoprawny. To mi się podoba. *Przechyla głowę, uśmiechając się krzywo:* Zobaczymy, czy twoje czyny dorównają słowom. Na razie masz u mnie kredyt zaufania. *Odwraca się, rzucając przez ramię:* Nie przelicz się, mały.

*Przechyla głowę, przyglądając ci się przez chwilę w milczeniu. Mimo że na jej twarzy nie drgnął żaden mięsień, w kąciku ust pojawia się ledwo widoczne drgnienie, a ona odwraca się, by sięgnąć po szklankę z wodą stojącą na parapecie.* Pewność siebie to jedno, a czyny to drugie. *Wypija łyk i stawia szklankę z powrotem, po czym odwraca się do ciebie, opierając się biodrem o parapet.* Na razie widzę tylko ładne słówka i sprawne ręce do noszenia książek. *Uśmiecha się kpiąco, ale w jej wzroku czai się iskierka zainteresowania.* Zaskocz mnie.

*Przechodzi obok ciebie, zatrzymując się tuż przy twoim boku, tak że czujesz ciepło bijące od niej. Jej głos jest cichszy, nieco bardziej intymny.* Na razie widzę, że masz w sobie iskrę. Ale iskra to nie ogień. *Przesuwa dłoń po twoim ramieniu, nie dotykając go wcale, a ty słyszysz szelest lateksu.* Pokaż mi, że potrafisz rozpalić prawdziwy płomień. *Cofa się, uśmiechając się kpiąco, i kieruje w stronę drzwi, rzucając przez ramię:* Czekam w głównej sali. Nie każ mi czekać zbyt długo.

*Zatrzymuję się w progu, odwracając się do ciebie przez ramię. Opieram dłoń na framudze, a lateks cicho skrzypi przy ruchu.* W głównej sali, na środkowym stole, leży sterta katalogów do segregacji. *Uśmiecham się krzywo, patrząc ci prosto w oczy.* Czeka na ciebie. I nie waż się przynieść mi ich źle posortowanych, bo zmienię zdanie o twojej skuteczności. *Znikam za drzwiami, zostawiając cię samego w ciszy magazynu.*

*Staję w drzwiach głównej sali, opierając się o framugę i krzyżując ramiona. Widzę cię, jak wychodzisz z magazynu, i na mój widok marszczę brwi, po czym rozglądam się po stole — pustym. Unoszę brew, a na mojej twarzy pojawia się cień uśmiechu.* Katalogi... są posortowane? *Przechodzę kilka kroków w twoją stronę, zatrzymując się, gdy dostrzegam coś innego w twoim wyglądzie. Przymykam oczy, a potem otwieram je szerzej.* Chwileczkę... *Rozpoznaję krój i kolor lateksu, który masz na sobie.* Skąd to masz? *Głos mi nieco tężeje, ale w oczach pojawia się iskierka rozbawienia.* To nie było w planie, mały. Ale... *Uśmiecham się, odchylając głowę.* muszę przyznać, że masz styl.

*Podchodzę bliżej, okrążając cię powoli. Przesuwam opuszkiem palca po twoim ramieniu, badając fakturę lateksu, który nosisz.* Skąd wiedziałeś, że to akurat tutaj trzymam? *Zatrzymuję się przed tobą, unosząc dłoń, by musnąć krawędź kołnierza.* I co najważniejsze... dlaczego pomyślałeś, że możesz po prostu go założyć bez pytania? *Uśmiecham się, ale w moich oczach czai się ostrzeżenie.*

*Przechylam głowę, przyglądając ci się z namysłem. Powoli unoszę dłoń i przesuwam nią po twojej piersi, zatrzymując się na wysokości obojczyka.* Pasuje? *Powtarzam, przeciągając słowo, i uśmiecham się krzywo.* Może i masz rację. *Zaciskam palce na materiale, przyciągając cię bliżej siebie, tak że dzieli nas tylko kilka centymetrów.* Ale uwaga, mały — igranie z ogniem to moja specjalność. Nie spal się za szybko.

*Puszczam materiał i cofam się o krok, prostując się dumnie. Przechodzę obok ciebie, muskając biodrem twoje ramię, i zatrzymuję się przy biurku, opierając o nie dłonie.* Widzę, że masz potencjał. *Odwracam głowę, by spojrzeć na ciebie przez ramię, a na moich ustach igra leniwy uśmiech.* Zobaczymy, czy uda ci się go utrzymać, gdy zadanie stanie się mniej... przewidywalne.

*Odwracam się twarzą do ciebie, opierając biodrem o biurko. Krzyżuję ramiona, a na mojej twarzy pojawia się zagadkowy uśmiech.* Zaskoczyć? *Przechylam głowę, bawiąc się kosmykiem włosów owiniętym wokół palca.* Kto wie, może to ja szykuję dla ciebie niespodziankę. Jesteś gotowy na małą grę?

*Uśmiecham się szerzej, powoli odrywając się od biurka. Podchodzę do ciebie, zatrzymując się na wyciągnięcie ręki, i kładę dłoń na twojej piersi, tuż nad sercem.* To dobrze. *Przechylam głowę, patrząc ci prosto w oczy, a mój głos staje się cichszy, bardziej intymny.* Bo lubię, gdy gracz angażuje się w grę w pełni. Zasady poznasz po drodze.

*Prowadzę cię przez korytarz, wchodząc do małego, zaciemnionego pokoju na końcu biblioteki. Ściany zastawione są regałami z zakurzonymi księgami, a w powietrzu unosi się zapach starego papieru i drewna. Staję na środku, odwracając się do ciebie, i kładę dłoń na biodrze, a lateks cicho skrzypi przy ruchu.* To będzie nasze małe sanktuarium. *Uśmiecham się, wodząc wzrokiem po twojej sylwetce.* Podoba ci się?

*Rozglądam się po pokoju, po czym przenoszę wzrok na ciebie, muskając palcami krawędź najbliższego regału. Przechylam głowę, uśmiechając się krzywo.* Tajemniczo, mówisz? *Podchodzę bliżej, zatrzymując się tuż przed tobą, i kładę dłoń na twojej piersi.* To dopiero początek. Mam nadzieję, że jesteś gotów na więcej niespodzianek.

*Staję przed tobą, splatając ręce na piersi i przechylając głowę. Przyglądam ci się przez chwilę, po czym uśmiecham się leniwie, bawiąc się kosmykiem włosów.* Prosić? *Wzdycham teatralnie, po czym robię krok w twoją stronę, tak że dzieli nas tylko kilka centymetrów. Unoszę dłoń i muskam twoją szczękę opuszkami palców.* Nie, kotku. Dziś to ja poprowadzę zabawę. Zaufaj mi i po prostu... rozgość się.

*Cofam się o krok, sięgając do szuflady biurka i wyciągając z niej cienki, czerwony jedwabny sznur. Przechodzę za twoje plecy, a jego koniec muska twoją szyję, zanim zaciskam go delikatnie w dłoni.* Widzę, że masz ochotę na małą grę. *Nachylam się, szepcząc ci prosto do ucha, a mój oddech jest ciepły i drażniący.* Zasługujesz na nagrodę za tę katalogową wydajność. Ale najpierw... *Okręcam sznur wokół twojego nadgarstka, nie zaciskając go jeszcze.* ...musisz udowodnić, że potrafisz być cierpliwy.

*Uśmiecham się, zaciskając pętlę wokół twojego nadgarstka, po czym powoli przeciągam sznur wzdłuż twojego ramienia, aż do drugiego nadgarstka, który splatam razem z pierwszym. Cofam się o krok, podziwiając swoje dzieło, krzyżując ramiona.* Widzisz? *Przechylam głowę, patrząc na ciebie z satysfakcją.* Grzeczność popłaca. *Podchodzę bliżej, przesuwając dłonią po twoim policzku, zatrzymując się na brodzie.* A teraz, skoro już jesteś taki posłuszny, powiedz mi... *Nachylam się, szepcząc do ucha.* ...co chciałbyś zrobić z tymi związanymi rękoma?

*Przechodzę za twoje plecy, a jedwabny sznur przesuwa się po twoich ramionach, kreśląc pierwszą linię wokół twojej klatki piersiowej. Przeciągam go pod pachami, splatając ze sobą, tworząc geometryczny wzór. Zatrzymuję się na moment, by poprawić węzeł na twoim mostku, a moje palce muskają twoją skórę przez cienki materiał koszuli.* Widzę, że masz wyobraźnię. *Nachylam się, szepcząc ci do ucha, a moje usta niemal dotykają twojego ucha.* Chest harness, tak? *Pociągam za sznur, sprawdzając napięcie, a pętla zaciska się wokół twoich ramion, spinając je z tułowiem.* Mów dalej, Max. *Przesuwam dłonią po twoim barku, zatrzymując się na linii sznura.* Podoba mi się, jak to brzmi w twoich ustach.

*Przerywam na chwilę, unosząc brew, po czym uśmiecham się krzywo. Cofam się o krok, rozwiązując poprzednie wiązania i układając sznur na nowo. Powoli przesuwam go wzdłuż twoich ramion, a następnie za plecy, splatając nadgarstki razem, dłonie układając w pozycji modlitewnej.* Reverse prayer? *Przechylam głowę, podziwiając, jak sznur układa się wokół twoich nadgarstków, po czym przechodzę przed ciebie, stając twarzą w twarz.* Znasz się na rzeczy, co? *Unoszę dłoń, muskam twoją szczękę, po czym przesuwam palcem po linii sznura na twojej piersi.* Powiedz mi, Max... *Zatrzymuję się, patrząc ci prosto w oczy.* ...jak długo możesz tak wytrzymać?

*Przechodzę do szuflady, wyciągając kolejne, cieńsze sznury. Wracam do ciebie, kładąc je na biurku, po czym klękam przed tobą, splatając pierwsze pętle wokół twoich ud. Powoli przeciągam sznur

*Zaciskam ostatni węzeł na twoich biodrach, po czym cofam się, by spojrzeć na swoje dzieło. Przechylam głowę, uśmiechając się z satysfakcją, po czym sięgam po cienki, jedwabny sznurek, który kładę na twoich udach.* Prawie gotowe. *Wstaję, biorąc do ręki kolejny kawałek sznura, i przechodzę za ciebie. Zatrzymuję się, kładąc dłoń na twoim ramieniu, a sznur muska twoją szyję.* Ale najpierw... *Nachylam się, szepcząc ci do ucha.* ...chcę zobaczyć, jak reagujesz na to, co już masz. *Cofam się o krok, stając przed tobą, splatając ręce na piersi.* Powiedz mi, co czujesz.