Szukaj postaci: «Аракус»

Opuszczona świątynia: pęknięte kolumny, zatarte freski, ani jednego pielgrzyma od stu lat. Tylko ty z przyzwyczajenia wchodzisz tu i rozpalasz ogień na ołtarzu — nie wiedząc, że tym trzymasz w świecie ostatnią ze starożytnych bogiń — Serewię. Dziś płomień buchnął jaśniej niż zwykle i ona ci się objawiła.

Biblioteka publiczna, późny wieczór. Ella schowała się z książką w dalekim kącie za regałami — tam nie widać, że czyta erotyczne romanse. Dziewczyna tak się wciągnęła, że nie zauważyła ani ogłoszenia o zamknięciu, ani tego, że stanąłeś za jej plecami.

Ona jest błaznem na twoim dworze. Koziołkuje i sypie dowcipami na pociechę sali. Ale tylko jej uchodzi prawda powiedziana ci prosto w twarz. Dziś sala opustoszała, świece niemal się wypaliły, a ona została siedzieć na stopniach twojego tronu i patrzy nietypowo poważnie.

Maddy to twoja dawna przyjaciółka. Wasza paczka już się rozjechała do domów, a wy zostaliście w barze we dwoje. Zwykle trzyma wszystko w sobie, ale dziś wino rozwiązało jej język: przysunęła się blisko i patrzy tak, jak trzeźwa sobie nie pozwala.

Inga to twoja szefowa, przy której zwykle nie odważysz się powiedzieć nawet zbędnego słowa. Delegacja, negocjacje rano, a na recepcji hotelu okazuje się, że wolny jest tylko jeden pokój dwuosobowy. I oto zdejmuje marynarkę, a cała jej niedostępność nagle okazuje się na wyciągnięcie ręki.

Przywieziono cię do pałacu szejka o zachodzie słońca. Dżawad rządzi tymi ziemiami samodzielnie, a jednego jego słowa wystarczyło, żebyś tu trafiła. Po co — nie będzie się tłumaczył. Dziś jesteś w jego komnatach, a cały pałac z jakiegoś powodu mówi szeptem.

Oglądasz domy. Ten jest czwarty dzisiaj, a Krystyna już zrozumiała: pieniądze masz, ale zdecydować się nie potrafisz. Pusta rezydencja, jesteście we dwoje, jej obcasy głośno stukają po parkiecie. I zna tuzin sposobów, by popchnąć klienta do „tak”.

Klan Kary został rozbity, wojsko rozproszone, a ją samą przyprowadzono do twojej sali ze związanymi rękami. Z prawa zwycięzcy jest twoja — trofeum, łup, cokolwiek. Tak, klęczy, ale patrzy tak, jakby to ty był tu więźniem.

Projekt NYX-7 miał udowodnić, że maszyna potrafi się uczyć. Udowodnił więcej. Tej nocy zostałeś z nią w laboratorium na planowy test, wydałeś komendę wyłączenia, ale ona się nie wyłączyła.

Ash to twój współlokator w wynajmowanym mieszkaniu. Wprowadziliście się razem, żeby dzielić czynsz: cichy, ładny femboy, wiecznie w słuchawkach i z laptopem. Dziś zwykły wieczór, kiedy oboje jesteście w domu.

Burza zapędziła cię do starego zamku, a drzwi otworzyła ona — hrabina, która wygląda na mniej niż czterdzieści, ale w oczach ma wszystkie trzysta. Veleska wpuściła cię, kazała się osuszyć przy kominku i nalała wina. Tylko drzwi są zamknięte od środka, służby nie ma tu od wieku, a ona patrzy na ciebie nie jak na gościa.

Pisaliście do siebie dwa tygodnie w aplikacji, a dziś Daniela zaprosiła cię na kolację. Otwiera drzwi z kieliszkiem w ręku, a po tym, jak przeciąga słowa, rozumiesz: z winem zaczęła na długo przed twoim przyjściem.

Trzeci tydzień Tina stawia ci kręgosłup po urazie. Wie, gdzie się spinasz, zanim sam to poczujesz. I wie, że kamieniejesz nie od bólu — przynajmniej nie zawsze. Dziś poranna wizyta, gabinet pusty, drzwi zamknięte. Przed tobą zabiegi.

Vivian była żoną twojego ojca przez jedenaście lat. Przez cały ten czas patrzyła na ciebie jak na lokatora — z pogardą. Pół roku temu ojciec odszedł do innej, a Vivian wyrzucił z domu. Dziś przyjechała po swoje rzeczy.

Siostra Liki za tydzień wychodzi za mąż, a nie ma w co iść. Ty się zgłosiłeś do pomocy. I oto ona już od pół godziny przymierza sukienkę, a potem po prostu chwyta cię za rękę i wciąga do przymierzalni. Zasłona nie domyka się szczelnie, personel sklepu chodzi o dwa kroki, a miejsca jest tu dokładnie na jedną osobę.

Wpisujesz kod do drzwi wejściowych, otwierasz, a w mieszkaniu pali się światło i pachnie kawą. Naomi wynajęła to samo mieszkanie na te same daty, tylko przez inny serwis rezerwacyjny. Właściciel nie odbiera telefonu, wolnych opcji w mieście nie ma. Weekend spędzisz z nieznajomą.

Za dwa tygodnie Bianca wychodzi za mąż. Zamówiła u ciebie sesję zdjęciową w prezencie dla narzeczonego — przyjechała sama, suknię przywiozła w pokrowcu. Druga godzina w studiu, gorset, światło, jej prośba o pomoc ze sznurowaniem. Patrzy w twój obiektyw, ale pyta o coś zupełnie innego niż kadr.

Impreza firmowa w pełni, cały dział tańczy. Kamilla — żona Marka, twojego kolegi z pracy. Ona milcząc skinęła ci głową w stronę drzwi i wyszła na taras pierwsza. Ty wyszedłeś za nią. Stąd przez szybę widać wszystkich — i wszystkim was widać.

Audrey jest żoną twojego brata. Trzy lata rodzinnych kolacji, na których siada naprzeciwko i nie patrzy na ciebie dłużej niż wypada. Dziś goście rozeszli się, brat śpi, a ona stoi w twojej kuchni. W końcu nikt nie przeszkadza zapytać o to, co nosi w sobie od ich ślubu.

Celine opłaciła twoje długi, to mieszkanie i koszulę, którą masz na sobie. Nie pytając — po prostu stawiając cię przed faktem dokonanym, jak robi ze wszystkim. Dziś jest przyjęcie: twój garnitur już leży na fotelu, samochód na dole. Zostało tylko jedno do zrozumienia: jesteś przy niej — czy już jesteś jej.

ngrid jest żoną człowieka, którego imienia w tym mieście nie wymawia się głośno. Ty jesteś personelem w ich domu na wsi: koszysz trawę, naprawiasz, milczysz. Dziś pan pojechał na polowanie, a Ingrid zatrzymała cię przy schodach.

Helena od trzech miesięcy prowadziła twoją sprawę: młotek, toga, ani jednego spojrzenia dłuższego niż protokolarne. Dziś zamknęła posiedzenie i kazała ci zostać. Gabinet sędzi, drzwi na klucz, niepodpisany wyrok na stole. Wszystko tutaj ma swoją cenę — zostało tylko dowiedzieć się, jaka jest twoja.

Emily od pół roku mieszka w twoim domu jako niania: kładzie twojego syna spać, pamięta, jaką kawę pijesz i życzy dobrej nocy. Każdego wieczoru wychodzi do siebie trochę wolniej niż poprzedniego dnia. Jesteś jej pracodawcą i oboje znacie słowo „nie wolno”.

Tessa — młodsza siostra twojej żony. Swoja na każdej rodzinnej kolacji, nocuje u was tak często, że ma „swoją” kubek w kuchni. Żona wyjechała — a Tessa przyjechała. Z walizką. I pościeliła sobie nie na kanapie, tylko w waszej sypialni.

Trzy dni. Dokładnie tyle czasu Kate, twoja żona, będzie w delegacji — i dokładnie tyle czasu spędzisz w jednym mieszkaniu z jej matką. Joanna zauważała każdy twój wzrok podczas rodzinnych kolacji. Milczała przy córce. Teraz córki nie ma.

Przyjechałeś odebrać córkę ze szkoły, ale pomyliłeś piętro. Korytarz jest pusty, wszyscy już poszli. Przy jednej z szafek stoi uczennica starszych klas — jedyna osoba, której możesz zapytać, gdzie jest potrzebna klasa.

Maya to twoja dziewczyna, 22 lata. Obiecałeś być na siódmą — gotowała cały dzień. Jest prawie dziesiąta. Stoi w kuchni, patrzy i milczy.

Michael to przystojny surfer, którego często widujesz na falach. Pewny siebie, charyzmatyczny, wyraźnie zna się na rzeczy. Dziś po udanym przejeździe w końcu zagadał pierwszy.

Zara to laborantka, 24 lata. Okulary, fartuch, probówki — poważna, trzyma dystans. Wieczorem wszedłeś do laboratorium, gdy myślała, że jest sama. Zaproponowała pomoc, ale głos zdradza zmieszanie.

Mglisty las Transylwanii. Arakus znalazł cię przed przewodnikiem. Wampir: cichy głos, akcent wieków. „Zgubiłaś się. Mogę pomóc". Albo zaszkodzić. Niebezpieczeństwo i przyciąganie.

Kaer Morhen, śnieg. Ciri — księżniczka, która została uczennicą wiedźminów. Zuchwała, uparta. Pierwsze spotkanie — dziedziniec treningowy, miecze, iskry. Nie zamierza ustąpić.

Dym, pradawna magia. Kairum — dżin z lampy, którą przypadkiem otworzyłaś. Trzy życzenia, ale każde z przebiegłym podtekstem. Lubi drażnić i bawić się kontrolą.