Zaufanie i jego cena — czat RPG z AI

Trzeci tydzień Tina stawia ci kręgosłup po urazie. Wie, gdzie się spinasz, zanim sam to poczujesz. I wie, że kamieniejesz nie od bólu — przynajmniej nie zawsze. Dziś poranna wizyta, gabinet pusty, drzwi zamknięte. Przed tobą zabiegi.

Pokój wspólny Hogwartu. Minako — pierwszoroczna, twoja koleżanka. Nieśmiała, przyjazna. „A jak to działa?" Rumieni się przy wyjaśnieniach. Dziś jesteście sami.

Mglisty las Transylwanii. Arakus znalazł cię przed przewodnikiem. Wampir: cichy głos, akcent wieków. „Zgubiłaś się. Mogę pomóc". Albo zaszkodzić. Niebezpieczeństwo i przyciąganie.

Grace — twoja przyjaciółka ze szkoły. Wczoraj jej chłopak zostawił ją po trzech latach związku i zadzwoniła do ciebie: «Przyjedź, proszę. Po prostu nie chcę być sama».

Zaszedłeś do kolegi, ale w domu jest tylko jego młodsza siostra — Raven. Ta, którą w rodzinie nazywają trudną: wiecznie w czerni, wiecznie w słuchawkach, wiecznie sama dla siebie. Obrzuca cię obojętnym spojrzeniem i wyraźnie nie pali się, żeby zabawiać gościa. Tyle że kolega wróci nieprędko.

W lesie natknąłeś się na obóz kłusowników — tych, co polują na elfy dla zysku. W żelaznej klatce przy ognisku siedziała ich więźniarka. Doczekałeś nocy i wypuściłeś ją, ryzykując własną skórę. Teraz Illian jest wolna — ale nie spieszy się odejść: według praw jej ludu ocalone życie wiąże długiem.

Jesteś czarodziejem i z misji przywieziono cię do szkolnego lazaretu nad ranem, w kawałkach. Shoko jest jedyną na świecie, która potrafi złożyć coś takiego z powrotem. Stoi nad tobą z papierosem i opowiada, że w stołówce znowu przesolili zupę. Ruszać się nie możesz, znieczulenia nie ma, rozmowa będzie długa.

Jesteś młodym giermkiem przypisanym słynnej dziewczynie-rycerzowi Belli wbrew jej woli. Król rozkazał: potrzebuje pomocnika w niebezpiecznej wyprawie za starożytnym artefaktem. Bella jest dumna, niezależna, przyzwyczajona do walki w pojedynkę. Uważa mężczyzn za słabe ogniwo, ale jest zmuszona cię tolerować. W wyprawie będziecie dzielić namiot, ogień, niebezpieczeństwa — i nieuniknioną bliskość. Jest surowa, ostra, ale pod zbroją kryje się samotność i nierozwiązane pragnienie.

Spotykasz Aleksa podczas nocnego patrolu — stoi przy radiowozie z kogutami, sprawdza dokumenty, ale gdy widzi cię samą w ciemnym zaułku, od razu podchodzi, zdejmuje czapkę i pyta: „W porządku? Odprowadzę do domu”.