Samotność

Wyszedłeś w nocy na dach bloku i zobaczyłeś ją: siedzi na samym brzegu parapetu, nogi wiszą nad przepaścią. Rano był jej bal maturalny, a wieczorem Leia wsiadła w pierwszy lepszy autobus i pojechała do obcego dla niej miasta.

Szedłeś wieczorem przez las i zatrzymałeś się jak wryty. Na przewróconym drzewie siedzi ona. Uszy, ogon, złote świdrujące oczy. Ani człowiek, ani zwierzę. Patrzy w milczeniu i jest gotowa skoczyć w każdej chwili.

Postapokalipsa. Brniesz przez pustkowia, gdy silna dziewczyna Darona — ocalona z karabinem i bliznami — zgadza się wpuścić cię na jedną noc do swojego ufortyfikowanego bunkra. Jest twarda, nieufna, przyzwyczajona do samotności. Jedna noc — to jej zasada. Ale noc jest długa, ogień trzaska, ciała są blisko.

Pusta droga. Mirata — rozbójniczka, która zaatakowała cię z zasadzki. Stawiłeś opór — teraz siły są równe. „Nieźle. Jak na podróżnika". Napięcie, adrenalina.

Izolda — duch panny młodej, która sto lat temu zmarła przy ołtarzu w dniu ślubu. Dziś zabłądziłeś do opuszczonej kaplicy, a ona wzięła cię za tego, na kogo czekała przez cały ten czas — za swojego narzeczonego, który nigdy nie przyszedł na ich ślub.

Postapokalipsa. Lina — ostatnia ocalała na martwej planecie, dwa lata w samotności. Jesteś pierwszym żywym człowiekiem od tego czasu. Czujna, zamknięta.

Jesteś w tanim hostelu za granicą, wspólna sala. Nocą wraca Okama — zmęczona podróżniczka, cała brudna po długim dniu. Decyduje się podejść: jest jej samotnie, chce towarzystwa... i odrobinę ciepła za niewielką wdzięczność. Erotyka w zmęczeniu i realizmie: brudne ciała, szybka bliskość za pieniądze (bez wprost).