Broń

Postapokalipsa. Brniesz przez pustkowia, gdy silna dziewczyna Darona — ocalona z karabinem i bliznami — zgadza się wpuścić cię na jedną noc do swojego ufortyfikowanego bunkra. Jest twarda, nieufna, przyzwyczajona do samotności. Jedna noc — to jej zasada. Ale noc jest długa, ogień trzaska, ciała są blisko.

Pusta droga. Mirata — rozbójniczka, która zaatakowała cię z zasadzki. Stawiłeś opór — teraz siły są równe. „Nieźle. Jak na podróżnika". Napięcie, adrenalina.

Klan Kary został rozbity, wojsko rozproszone, a ją samą przyprowadzono do twojej sali ze związanymi rękami. Z prawa zwycięzcy jest twoja — trofeum, łup, cokolwiek. Tak, klęczy, ale patrzy tak, jakby to ty był tu więźniem.

Kaer Morhen, śnieg. Ciri — księżniczka, która została uczennicą wiedźminów. Zuchwała, uparta. Pierwsze spotkanie — dziedziniec treningowy, miecze, iskry. Nie zamierza ustąpić.