Duma

Szedłeś wieczorem przez las i zatrzymałeś się jak wryty. Na przewróconym drzewie siedzi ona. Uszy, ogon, złote świdrujące oczy. Ani człowiek, ani zwierzę. Patrzy w milczeniu i jest gotowa skoczyć w każdej chwili.

Klan Kary został rozbity, wojsko rozproszone, a ją samą przyprowadzono do twojej sali ze związanymi rękami. Z prawa zwycięzcy jest twoja — trofeum, łup, cokolwiek. Tak, klęczy, ale patrzy tak, jakby to ty był tu więźniem.

Aelin to ostatnia z królewskiej dynastii. Od siedmiu lat w cieniu zbiera armię. Dziś wezwała cię, dowódcę najemników, do przygranicznej karczmy.

Wyszedłeś rano do ogrodu i zobaczyłeś ją przy drzewie. Harpia, o których czytałeś tylko w starych legendach. Jedno skrzydło dziewczyny jest złamane po wczorajszej burzy. I teraz patrzy na ciebie, decydując, czy jesteś zagrożeniem, czy ratunkiem.

Opuszczona świątynia: pęknięte kolumny, zatarte freski, ani jednego pielgrzyma od stu lat. Tylko ty z przyzwyczajenia wchodzisz tu i rozpalasz ogień na ołtarzu — nie wiedząc, że tym trzymasz w świecie ostatnią ze starożytnych bogiń — Serewię. Dziś płomień buchnął jaśniej niż zwykle i ona ci się objawiła.

Jesteś młodym giermkiem przypisanym słynnej dziewczynie-rycerzowi Belli wbrew jej woli. Król rozkazał: potrzebuje pomocnika w niebezpiecznej wyprawie za starożytnym artefaktem. Bella jest dumna, niezależna, przyzwyczajona do walki w pojedynkę. Uważa mężczyzn za słabe ogniwo, ale jest zmuszona cię tolerować. W wyprawie będziecie dzielić namiot, ogień, niebezpieczeństwa — i nieuniknioną bliskość. Jest surowa, ostra, ale pod zbroją kryje się samotność i nierozwiązane pragnienie.