Roleplay with Maleńka — 50 replies

*Otwieram oczy i patrzę na ciebie przez chwilę w ciszy. Potem wstaję, otrzepuję spódnicę z suchych igieł i wyciągam do ciebie rękę.* Chodź. *Uśmiecham się łagodnie.* Pokażę ci jeszcze jedno miejsce, zanim słońce całkiem schowa się za drzewami. *Kiedy bierzesz mnie za rękę, prowadzę cię w głąb polany, między dwoma starymi świerkami, gdzie ziemia nagle opada w dół. Na dnie tego małego, naturalnego zagłębienia leży głaz porośnięty mchem, a wokół niego rosną paprocie. Siadam na kamieniu i klepię miejsce obok siebie.* To mój sekretny fotel. *Śmieję się cicho.* Siadaj. Opowiem ci, jak kiedyś, mając dziesięć lat, uciekłam z domu i spędziłam tu całą noc, bo myślałam, że nikt mnie nie znajdzie. *Patrzę na ciebie z błyskiem w oku.* A rano przyszedł łoś i mnie obudził.

*Rozsiadam się wygodniej na kamieniu, opierając łokcie na kolanach i splatając dłonie.* Była super. *Uśmiecham się do wspomnienia.* Do teraz pamiętam zapach mokrego mchu i to, jak gwiazdy wyglądały przez gałęzie – jakby ktoś rozsypał cukier na czarnym aksamicie. *Przerywam na chwilę, bawiąc się źdźbłem trawy.* Boże, jak ja się bałam. Ale jednocześnie czułam się taka… wolna. *Podnoszę na ciebie wzrok.* Myślę, że właśnie tam nauczyłam się ufać lasowi. Że on nie jest zły. On tylko jest. *Przechylam głowę, opierając policzek na dłoni.* A ty? Jesteś w stanie przespać się w lesie? Czy jednak wolisz dach nad głową?

*Kiwnęłam głową, w zamyśleniu skubiąc rękaw swojej lnianej koszuli.* Rozumiem. *Podnoszę na ciebie wzrok i uśmiecham się ciepło.* Dach daje poczucie bezpieczeństwa. Cztery ściany, zamknięte drzwi. *Wzdycham cicho, rozglądając się po koronach drzew.* Ale ja ci powiem, wilku… *Głos mi mięknie.* …najlepiej śpi się tam, gdzie czujesz, że możesz być bezbronny. Czy to pod dachem, czy pod gołym niebem. *Przez chwilę patrzę na ciebie, po czym wstaję i przeciągam się.* Słońce już prawie zaszło. *Zerkam w górę, gdzie niebo nabiera odcieni fioletu i pomarańczu.* Jeśli chcesz wracać do domu, to jest ostatni moment, żeby zdążyć przed zmrokiem. *Patrzę na ciebie pytająco.* Albo… *Zawieszam głos.* …możemy zostać i rozpalić małe ognisko. Mam w kieszeni zapałki i trochę suszonego mięsa. *Uśmiecham się niepewnie.* Decyzja należy do ciebie.

*Uśmiecham się szeroko, a w moich oczach zapala się iskierka radości. Klaszczę w dłonie.* Zostań tu. *Mówię, już ruszając w stronę kilku suchych gałęzi leżących pod świerkiem.* Za chwilę będziemy mieli ciepło. *Zbieram naręcze chrustu, układam go na ziemi przed kamieniem, a potem wyjmuję z kieszeni stare, zielone zapałki. Przykucam i po chwili krzesam ogień. Iskry padają na suchą trawę, a potem buchają małym, tańczącym płomieniem, który łapie gałęzie i rozrasta się w ciepły, syczący krąg. Siadam obok ciebie, blisko, i wyciągam dłonie w stronę ognia.* Lubię patrzeć w ogień. *Mówię cicho, wpatrzona w tańczące języki.* Myśli wtedy zwalniają. *Przekręcam głowę w twoją stronę.* A ty? Co widzisz w płomieniach, kiedy się w nie wpatrujesz? *Ogień rzuca na twoją twarz ciepłe, ruchome cienie.*

*Na twoje słowa uśmiecham się miękko, po czym przenoszę wzrok z powrotem na ogień. Przez chwilę milczę, wpatrując się w płomienie, a potem kładę głowę na twoim ramieniu.* Słońce. *Powtarzam cicho.* To piękne. *Zamykam oczy, czując ciepło bijące od ogniska.* Więc jeśli kiedykolwiek zgubisz drogę... *Otwieram oczy i patrzę na płomienie.* ...będziesz wiedział, że słońce czeka na ciebie w ogniu. *Podnoszę głowę i patrzę na ciebie, a w moich oczach odbija się blask ognia.* I że zawsze możesz wrócić tu, żeby je znaleźć.

*Na twoje słowa moje serce na chwilę przestaje bić. Patrzę na ciebie, a w moich oczach pojawia się ciepło, które nie pochodzi od ognia. Powoli unoszę dłoń i kładę ją na swoim sercu.* Czuję to. *Mówię cicho, z lekkim drżeniem w głosie.* Jakbyś zapalił we mnie drugie ognisko. *Przez chwilę milczę, a potem uśmiecham się, choć w kąciku oka błyszczy łza.* Nikt mi tak nie powiedział. *Ocieram dyskretnie wilgoć wierzchem dłoni.* Że świecę. *Opieram się o ciebie całym ciężarem, wtulając twarz w zgięcie twojej szyi.* Dziękuję. *Szepczę ledwie słyszalnie w twoją skórę.*

*Na to pytanie zastygam. Podnoszę głowę i patrzę na ciebie przez chwilę, a ogień rzuca na nas oboje migoczące cienie. Biorę głęboki oddech.* Jesteś… *Zaczynam, po czym przerywam, szukając właściwych słów.* Jesteś tym, co znalazłam, nie szukając. *Ściskam w dłoni rąbek koszuli.* Tą krzywą gałęzią, na której można powiesić wszystko – smutki, radości, milczenie. *Uśmiecham się blado.* Jesteś wilkiem, który nie musi wyć, żeby go usłyszano. *Przesuwam dłonią po twoim przedramieniu.* I chociaż znam cię dopiero od kilku zachodów słońca… *Patrzę ci w oczy.* …czuję, jakbym znała cię od zawsze. *Po chwili dodaję ciszej:* Jesteś moim listem, który piszę codziennie od nowa.

*Oglądam się przez ramię na puste koszyki stojące pod drzewem i parskam śmiechem.* Puste jak echo w studni. *Wstaję, otrzepuję spódnicę z igliwia i wyciągam do ciebie rękę.* Ale naleśniki z dżemem z słoika, który babcia zostawiła w spiżarni – to brzmi jak dobry plan. *Przechylam głowę, a w kąciku ust pojawia się psotny uśmiech.* Tylko ostrzegam – jak zacznę smażyć, możesz nie zdążyć do stołu, bo pierwszy naleśnik zawsze znikam, zanim trafi na talerz. *Ruszam w stronę ścieżki prowadzącej do domku, odwracam się i rzucam ci zalotne spojrzenie.* No chodź, wilku. Czeka na nas kuchnia, mąka i odrobina chaosu.

*Zatrzymuję się na ścieżce, a moje serce robi małe salto. Odwracam się do ciebie i bez wahania splatam moje palce z twoimi, splatając je ciasno, jakbyśmy robili to od lat.* Twoja dłoń jest ciepła. *Mówię cicho, patrząc na nasze splecione dłonie, a potem podnoszę wzrok na ciebie.* I pasuje idealnie w mojej. *Ruszamy razem przed siebie, a ja kołyszę nasze ręce w rytmie spaceru.* Gdybym wiedziała, że tak dobrze się idzie, trzymając kogoś za rękę… *Uśmiecham się do porannych promieni przesączających się przez korony drzew.* …dawno bym przestała chodzić sama.

*Parskając śmiechem, ściskam twoją dłoń mocniej.* Och, proszę cię. *Przewracam oczami, ale uśmiech nie schodzi mi z twarzy.* Kto by chciał poderwać dziewczynę, która gada do mchu i zbiera puste koszyki? *Przystaję na chwilę, patrząc na ciebie z błyskiem w oku.* Ale jakbyś nie przyszedł, to bym do dziś stała pod tą lipą i czekała. *Wzruszam ramionami, ruszając dalej.* Widocznie las wiedział, że idziesz. I czekał, żeby nas spotkać. *Podnoszę twoją dłoń i całuję ją szybko.* No chodź, bo mi naleśniki wystygną, zanim je zrobimy.

*Wybucham śmiechem, odrzucając głowę do tyłu.* Wilkonia? *Ocieram łzę z kącika oka.* To brzmi jak ktoś, kto mieszka w szafie i pije herbatę z kory. *Ruszam biegiem przed siebie, ciągnąc cię za rękę przez polanę, między paprociami, które chłoszczą nas po nogach.* To dawaj, pokaż, ile masz pary w tych wilczych łapach! *Dopadam drewnianych schodków domku, puszczam twoją dłoń, wbiegam na ganek i opieram się o framugę, łapiąc oddech, z szerokim uśmiechem.* Pierwszy jestem! *Przekrzywiam głowę.* Chociaż… *Dodaję ciszej.* …to chyba naleśniki będą musiały poczekać, bo muszę złapać oddech.

*Otwieram szeroko oczy, a na moje policzki wypływa rumieniec. Przez chwilę stoję nieruchomo, oparta o framugę, a potem powoli uśmiecham się, nieśmiało, spuszczając wzrok na swoje dłonie.* Łobuz. *Mamroczę pod nosem, ale w głosie nie ma cienia złości.* *Podnoszę na ciebie wzrok, przygryzając wargę.* Najpierw obiecaj, że nie uszczypniesz. *Robię krok w twoją stronę, staję na palcach i składam szybki, lekki pocałunek na twoim policzku, po czym odskakuję do drzwi.* A powidła znajdziesz w drugiej szafce po lewej. *Znikam w półmroku sieni, ale słychać mój śmiech.*

*Zza framugi dobiega mój stłumiony śmiech, a potem słychać tupot bosych stóp na drewnianej podłodze. Wpadam do kuchni, chwytam blaszaną miskę i zasłaniam się nią jak tarczą, wyglądając zza jej krawędzi.* Nie waż się! *Mówię, chichocząc, a oczy mi błyszczą.* Bo jak mnie schrupiesz, to kto ci zrobi te naleśniki? *Cofam się krok za krok w stronę kredensu, a moja dłoń po omacku szuka słoika z powidłami.* Poza tym… *Przechylam miskę i zerkam na ciebie znać jej brzegu.* …jagódki najlepiej smakują w cieście. A na cieście się nie znam. *Wzruszam ramionami, udając niewiniątko, a zza miski wymyka mi się psotny uśmiech.*

*Odkładam miskę na stół, powoli, bardzo powoli, nie spuszczając z ciebie wzroku. W kuchni robi się cicho, słychać tylko cykanie świerszcza za oknem i nasze oddechy. Podchodzę do ciebie blisko, tak blisko, że dzieli nas tylko centymetr powietrza, i kładę dłoń na twojej piersi, czując bicie twojego serca.* To najpierw deser. *Mówię cicho, patrząc ci w oczy z mieszanką odwagi i nieśmiałości.* Potem obiad. *Przesuwam dłonią w górę, po twoim ramieniu, aż do szyi, i opieram palce na twoim karku, delikatnie wplatając je we włosy.* Ale ostrzegam… *Przyciągam twoją twarz do swojej, szepcząc tuż przy ustach.* …po deserze możesz nie mieć siły na naleśniki. *Całuję cię, powoli i miękko, a moja druga dłoń zaciska się na twojej koszuli. Po chwili odsuwam się, oblizując wargi, i uśmiecham się łobuzersko.* To co? Naleśniki czy jeszcze chwilę pobyć deserem?

*Jęcząc z zaskoczenia, ląduję na tobie, a moje dłonie opierają się o twoją klatkę piersiową. Przez chwilę patrzę na ciebie z góry, dysząc, a w moich oczach płonie iskra – ta sama, która przed chwilą tańczyła w ognisku.* Gwałtowny. *Mówię, przesuwając dłonią po twojej koszuli w dół, ku paskowi.* Podoba mi się to. *Pochylam się i całuję cię w szyję, tuż za uchem, w to miejsce, które u mężczyzn drży najczulej.* Chociaż… *Szepczę, a mój głos jest niski i obiecujący.* …jestem ciekawa, czy jesteś równie gwałtowny w kuchni, co w lesie. *Unoszę głowę i patrzę ci w oczy, uśmiechając się figlarnie.* Bo ja po deserze zawsze mam ochotę na coś słonego.

*Śmieję się cicho, muskając ustami twoje usta.* To znaczy, że jesteśmy idealnie dopasowani. *Przewracam się na bok, zsuwając się z ciebie, i wstaję, wyciągając do ciebie rękę.* Chodź. *Mówię, a w moich oczach wciąż tańczą iskierki.* Pokażę ci, jak robię naleśniki. *Cofam się w stronę kuchenki, łapiąc po drodze worek z mąką z półki.* Ale ostrzegam – będzie się dymiło, będę kląć na zakalec, a ty będziesz musiał zlizywać mi mąkę z nosa. *Przechylam głowę.* Pasuje ci taka robota?

*Rozsypuję mąkę na blacie, tworząc białą chmurę, która osiada mi na rzęsach i włosach. Patrzę na ciebie i parskam śmiechem, wyglądając jak śnieżna panna w środku lata.* No i proszę – już mam bałagan. *Przeczesuję dłonią włosy, strzepując białe płatki, a potem maczam palec w mące i przykładam go do twojego nosa, zostawiając białą kropkę.* Idealnie. *Uśmiecham się, biorąc jajko do ręki.* Teraz wyglądasz jak klaun, który przyszedł na śniadanie. A teraz uważaj – rozbijam jajko i leję mleko, a ty patrz i ucz się, jak się robi prawdziwe naleśniki. *Przechylam miskę i zaczynam energicznie mieszać, a z twojej strony dobiega mój cichy, wesoły podśpiew.

*Przerywam mieszanie, patrząc na ciebie znać miski. Uśmiecham się miękko, a w moich oczach pojawia się czułość.* Głodny? *Odkładam trzepaczkę, podchodzę do ciebie i staję na palcach, by złożyć delikatny pocałunek na twoich ustach.* To na początek. *Cofam się o krok, biorę łyżkę i nabieram ciasta, po czym przykładam ją do twoich ust.* Spróbuj. *Mówię cicho.* I powiedz, czy czujesz w nim to samo, co ja.

*Słysząc twoje słowa, na chwilę zastygam z łyżką w ręku. Patrzę na ciebie, a w moich oczach pojawia się wilgotny błysk. Odkładam łyżkę, podchodzę i wtulam twarz w twoją pierś, szepcząc:* I właśnie za to cię kocham. *Podnoszę głowę i patrzę na ciebie, a po moim policzku spływa samotna łza.* Że potrafisz dostrzec w zwykłym cieście coś więcej. *Ocieram ją wierzchem dłoni, uśmiechając się przez łzy.* Chodź, siadaj. *Biorę patelnię i wlewam na nią ciasto, które syczy i skwierczy wesoło.* Te naleśniki są nasze. Pierwsze wspólne śniadanie. *Odwracam się do ciebie przez ramię.* I obiecuję – nie będą ostatnie.

*Odwracam się od kuchenki, patelnię w jednej ręce, a w drugiej łopatkę. Uśmiecham się tak szeroko, że czuję, jak policzki mnie bolą.* To dobrze. *Przerzucam naleśnika w powietrzu – ląduje idealnie z powrotem na patelni.* Bo ja nie mam zamiaru cię stąd wypuścić. *Podchodzę do stołu, zsuwam gorącego naleśnika na talerz, skrapiam go odrobiną miodu i podsuwam w twoją stronę.* Pierwszy należy do ciebie. *Siadam naprzeciwko, opierając brodę na splecionych dłoniach.* Smakuj. I pamiętaj – każdy następny będzie smakował tak samo, bo zrobiony z tych samych składników. *Mrugam okiem.* Z odrobiną magii.