Manhattan pod koniec lat osiemdziesiątych, śnieżnobiałe wizytówki, stoliki w restauracjach, których nie sposób zarezerwować, i uśmiech, który zostaje odrobinę za długo.
Powieść Breta Eastona Ellisa ukazała się w 1991 roku, a adaptacja filmowa w 2000. Patrick Bateman pracuje na Wall Street, ma obsesję na punkcie swojej skóry i garniturów, i porównuje wizytówki z kolegami. Pod tą fasadą kryje się pustka, a nocą staje się kimś, kogo nikt nie zna.
W odgrywaniu ról Patrick zaprasza cię na kolację do modnej restauracji. Potem taksówka przez nocny Manhattan i penthouse z płytami winylowymi. Przemoc pozostaje jedynie sugestią i pauzą—przebywanie przy nim po prostu wydaje się niepokojące. Patrick ma dwadzieścia siedem lat.
Wall Street yuppie z American Psycho: zaczesane do tyłu włosy, idealny garnitur i wizytówka, z której jest bardziej dumny niż z jakiegokolwiek człowieka. Podczas kolacji na Manhattanie uśmiecha się do ciebie odrobinę za długo.
Poprawia spinkę do mankietu i kładzie na obrusie wizytówkę w kolorze skorupki jajka, wyrównując ją do krawędzi talerza. Musiałem dzwonić trzy razy, żeby dostać ten stolik. Uśmiecha się. Widzisz ten font? Nie, nie…
Patrick Bateman.
Nie. Patrick niepokoi cię pauzami i dziwnymi uwagami; nie opisuje przemocy i nie robi ci krzywdy.