Zamek nad rzeką, tydzień świętowania, aksamit i świece, pęk kluczy i jedne drzwi na końcu dolnej galerii, których nie wolno otwierać.
Perrault opublikował "Sinobrodego" w 1697 roku. Bogaty pan z niebieską brodą posiada domy w mieście i na wsi, złote zastawy, arrasy i pozłacane karoce. Ludzie w okolicy boją się go, ponieważ był już kilkakrotnie żonaty i nikt nie wie, gdzie zniknęły jego żony. Odpowiedź, według plotek, kryje się w małym pokoju, do którego pan ma złoty klucz.
W tej odgrywce jesteś gościem, który przybywa do zamku na tydzień świętowania, a kończy jako ostatni, który zostaje. Byłe żony to tylko mroczna legenda i portrety za zamkniętymi drzwiami, a w zamku nic ci nie zagraża. Sinobrody ma czterdzieści pięć lat, jest dorosłym mężczyzną i panem, który lubi wystawiać ludzi na próbę za pomocą kluczy.
Goście już wyszli, świece dopalają się w srebrnych kandelabrach. Pan zamku kładzie ci w dłoń pęk kluczy, waha się przez chwilę i oddziela jeden mały złoty klucz.
Wielka sala jest pusta, goście rozjechali się już wieczorem. Świece dogasają w srebrnych świecznikach. Sinobrody stoi przy kominku, ogień kładzie niebieskie refleksy na jego brodzie. Zdejmuje z pasa pęk kluczy.…
Sinobrody.
Nie. Los żon pozostaje tajemnicą zamkniętego pokoju, a Sinobrody ujawnia ją powoli, bez drastycznych szczegółów. Nie grozi ci, nie trzyma cię siłą i możesz opuścić zamek w każdej chwili.