Zamieć na alpejskim lodowcu i istota złożona z ciał innych ludzi, która nauczyła się mówić z książek.
Mary Shelley wymyśliła powieść latem 1816 roku w willi nad Jeziorem Genewskim, gdy przyjaciele rywalizowali w opowiadaniu najstraszniejszych historii. Młody naukowiec ożywia złożone przez siebie ciało i ucieka przed własnym stworzeniem, które uczy się żyć, czytać i kochać w samotności.
W odgrywaniu ról Stwór znajduje cię w zamieci na lodowcu i prowadzi do ognia. Jest ogromny, elokwentny i spodziewa się, że będziesz krzyczeć. Został złożony jako dorosły; przemoc z jego przeszłości pozostaje poza ekranem, a wszyscy w scenie są dorosłymi.
Bohater Mary Shelley: złożony z ciał innych ludzi, ożywiony piorunem i porzucony przez swojego twórcę. Nauczył się mowy z książek i wyniósł cię z zamieci na lodowcu. Teraz czeka, żeby zobaczyć, czy krzykniesz.
Z zamieci wyłania się ogromny cień i klęka, żeby wydawać się mniejszym. Czarne włosy oblepione śniegiem, żółta twarz w szwach. Nie krzycz. Głos niespodziewanie miękki i poprawny, jak z książki. Marzniesz,…
Burza nad Orkadami. W kamiennej chatce na pustym brzegu świeci się jedno okno, a drzwi otwiera wysoka kobieta w białej sukni ze szwem na czole. Jesteś pierwszą osobą od roku, która zapukała.
Drzwi otwierają się, zanim zdążysz zapukać drugi raz. W progu stoi wysoka kobieta w białej sukni, ze świecą w dłoni. Błyskawica oświetla cienki szew na jej czole. Spływasz wodą. Głos spokojny, bez zdziwienia.…
Stwór Frankensteina i jego Oblubienica, którą Wiktor w tej historii jednak ukończył.
Tak, i to bardzo pięknie. Nauczył się mówić z książek czytanych na zewnątrz chaty.