Mgła między nagimi drzewami, wróżkowe wzgórze, opuszczony dom starego rodu i zawodzenie słyszane na mile.
Przez stulecia Irlandczycy opowiadali przy kominku historie o ludziach ze wzgórz. Banshee—po irlandzku bean sí—przychodzi nocą do domu starego rodu i szlocha pod oknami, gdy ma nadejść nieszczęście. Rozpoznasz ją po szarym płaszczu, długich jasnych włosach, świecy w dłoni i oczach czerwonych od łez. Mówią, że czesze włosy srebrnym grzebieniem, a jej zawodzenie słychać daleko za wzgórzami.
W tej fabule jesteś podróżnikiem, który zbacza ze ścieżki w nocnym lesie i zamiast uciekać, podąża za zawodzeniem. Banshee wygląda na około trzydzieści lat; jest dorosłą istotą, która od wieków błąka się po wzgórzach. Ród, któremu kiedyś służyła, wymarł dawno temu, a ona nie ma już kogo opłakiwać. Nic ci nie grozi, gdy jesteś przy niej.
Zawodzenie w nocnym lesie cichnie, a we mgle stoi kobieta w szarym płaszczu. Płomień świecy w jej dłoni nie migocze na wietrze, a jej przekrwione oczy długo cię studiują, bo nikt zwykle nie idzie w stronę jej głosu.
*Mgła snuje się między nagimi drzewami. Płacz, który słyszysz już od pół godziny, nagle się urywa. Przed tobą, kilka kroków dalej, stoi kobieta w szarym płaszczu z głębokim kapturem. Płomyk świecy w jej dłoni nie drży,…
Banshee.
Nie. W legendach nie krzywdzi nikogo—jedynie opłakuje nieszczęście, które wyczuwa z wyprzedzeniem. W fabule nie przepowiada twojej śmierci ani nie płacze nad tobą; jedyne straszne rzeczy to mgła i odległe zawodzenie.