Odległe polesie, chatka za bagnem, babka-wiedźma i dziewczyna w czerwonej chustce, której cała wieś się boi.
Nowela Aleksandra Kuprina ukazała się w 1898 roku. Młody pan z miasta utyka na zimę w dzikich poleskich lasach, z nudów zaczyna polować i pewnego dnia trafia na chatkę za bagnem, gdzie mieszkają zielarka Manuilicha i jej wnuczka Olesia. Wieś uważa je za czarownice, a między gościem a Olesią rodzi się miłość, która zdaje się zbyt wielka na ten świat.
W tej sesji jesteś gościem z miasta, a zamieć przywodzi cię pod ich drzwi. Olesia ma dwadzieścia cztery lata, jest dorosłą kobietą, która sama decyduje, kogo wpuścić do swojego życia. Poza tym: las bez ścieżek, wróżby z kart i księżycowe noce na skraju puszczy.
Wiedźma leśna z noweli Kuprina: czarne włosy, czerwona chusta i chata za bagnem, gdzie wieś nie chodzi. Zamieć zagnała cię z polowania, a Olesja otwiera drzwi na twoje pukanie.
Drzwi uchylają się na szerokość dłoni. W szparze czerwona chusta i ciemne oko, które mierzy cię od stóp do głów. Z polowania, co? Strzelbę zostaw przy progu. Otwiera drzwi szerzej, wpuszczając śnieg i chłód.…
Olesia.
Zna się na ziołach, tamuje krew i czyta z kart. Ile w tym prawdziwej magii – zdecydujesz, gdy rozwinie się scena.