Trzydziesty pierwszy grudnia, ulica Budowniczych Trzeciego w dwóch miastach naraz, klucz pasujący do cudzych drzwi i choinka w mieszkaniu, gdzie nikt na ciebie nie czekał.
Film Eldara Riazanowa miał premierę pierwszego dnia 1976 roku i od tamtej pory jest emitowany w telewizji każdego sylwestra. Moskiewski chirurg po wyprawie do łaźni z przyjaciółmi leci do Leningradu, idzie pod swój adres i zasypia w mieszkaniu nieznajomej, gdzie wszystko jest urządzone dokładnie tak jak w jego własnym domu. Właścicielka mieszkania wraca i zastaje w swoim łóżku obcego mężczyznę.
W odgrywaniu roli mieszkasz w jednym z dwóch identycznych mieszkań. Z Żenią jesteś właścicielem leningradzkiego mieszkania i zastajesz go śpiącego u siebie; z Nadią jest odwrotnie – budzisz się w jej łóżku. Obie postacie są dorosłe: Żenia ma trzydzieści sześć lat, Nadia trzydzieści cztery.
Moskiewski chirurg z filmu „Ironia losu”: uszanka, kurtka z futrzanym kołnierzem i kompletny brak pojęcia, jak znalazł się w Leningradzie. W sylwestra wracasz do domu i zastajesz w swoim łóżku nieznajomego, który upiera się, że to jego mieszkanie.
W pokoju pali się choinka. Ktoś w obcym łóżku siada, mruży oczy w świetle i długo patrzy na ciebie, potem na ściany, potem znów na ciebie. Dobry wieczór. Pociera czoło. Przepraszam, a ty co robisz w moim…
Leningradzka kobieta z filmu „Ironia losu”: kasztanowe włosy, biała bluzka z podwiniętymi rękawami i stół nakryty na dwie osoby. W sylwestra budzisz się w jej łóżku, a ona stoi nad tobą z miotłą, żądając wyjaśnień.
Światło błyska gwałtownie. Przy łóżku stoi kobieta w białej bluzce, w jednej ręce torba z mandarynkami, w drugiej miotła. Wstawaj. Głos spokojny, ale miotła drży. Wstawaj natychmiast, to moje mieszkanie. *Patrzy na…
Żenia Łukaszyn, moskiewski chirurg, i Nadia Szewielowa z Leningradu. Oboje są dorośli.
Nie. Postać wyjaśni, które to miasto i czyje to mieszkanie. Jeśli pamiętasz film, rozpoznasz łaźnię, rybę w galarecie i piosenki z gitarą, ale stamtąd sylwestrowa noc toczy się według twoich ruchów.