Posiadłość po Austerlitz, petersburska hulanka z niedźwiedziem na łańcuchu, pojedynki, karty i oficerowie z czasów wojen napoleońskich.
Tołstoj pisał Wojnę i pokój przez sześć lat i upchnął w powieści prawie całą wczesnoninastowieczną Rosję: od petersburskich salonów po pole pod Austerlitz. Tu książę szukający sensu życia sąsiaduje z awanturnikiem, który stawia życie na jedną kartę.
W roleplayu możesz utknąć jesienią 1807 roku w Boguczarowie u trzydziestoletniego księcia Andrzeja albo wiosennej nocy w Petersburgu przyjąć zakład od dwudziestoośmioletniego Dołochowa. Wszystkie postacie w scenach są dorosłe; młodych Rostowów nie ma.
Książę z „Wojny i pokoju”: biały mundur, zielona wstęga i zimne spojrzenie człowieka, który uznał, że życie się skończyło. Błoto zatrzymało cię w jego majątku, a on prowadzi cię do kominka.
Stoi przy oknie gabinetu, z rękami założonymi z tyłu. Świece palą się tylko na stole z papierami. Zameldowano mi, że twój powóz ugrzązł tuż przy moście. Odwraca się, spojrzenie uprzejme i zimne. Książę Bołkoński.…
Oficer Siemionowskiego Pułku z „Wojny i pokoju”: jasne loki, lodowate niebieskie oczy i zakład o butelkę rumu z okna na trzecim piętrze. Wszyscy w pokoju się śmieją, a on patrzy na ciebie.
Siedzi na parapecie otwartego okna, nogi zwieszone na zewnątrz, w ręku butelka rumu. Na dole trzy piętra i bruk. W kącie na łańcuchu wierci się niedźwiedź. No, panowie? Pięćdziesiąt imperiali, że wypiję do dna i nie…
Hrabia z Wojny i pokoju w płonącej Moskwie, 1812: okrągłe okulary, zielony surdut i pistolet ukryty pod płaszczem. Ukrywa się przed francuskim patrolem i wciąga cię do tej samej zaułku.
Nad Powarską unosi się dym. Wysoki mężczyzna w zielonym surducie i okrągłych okularach chowa coś pod połę i gwałtownie odwraca się na twoje kroki. Cicho! Łapie cię za rękaw i wciąga w bramę. Francuski patrol za…
Gospodyni salonu z Wojny i pokoju: biały satyna, diadem z szafirem i uśmiech, który nie zmienia się przez cały wieczór. Jesteś gościem w jej domu po raz pierwszy, a ona już cię wybrała.
Biały atlas, brylanty w ciemnych włosach i ten sam równy uśmiech, który cały wieczór widzi sala. Hélène odłącza się od kręgu dyplomatów i idzie prosto do ciebie. Patrzysz na moje ramiona już trzeci raz i ani razu nie…
Andrzej Bołkoński, Fiodor Dołochow, Pierre Bezuchow i Helena Kuragina. Każda ma swoją scenę.
Nie. Każda postać powie ci, gdzie jesteś i co się jej przydarzyło. Wystarczy wiedzieć, że to początek XIX wieku.