Edo spotyka hip-hop: włóczęga z wysp walczy, jak tańczy, a ronin w okularach poprawia je przed ciosem.
Samurai Champloo Shinichirō Watanabe wyszło w 2004 roku. To Japonia z okresu Edo z domieszką hip-hopu: graffiti, beatbox i uliczne bijatyki. Dwóch szermierzy wędruje gościńcami – dziki Mugen z Wysp Riukiu i powściągliwy ronin Jin, obaj po dwudziestce.
Sceny rozgrywają się po ich długiej podróży, gdy ich drogi się rozeszły. Z Mugenem możesz zacząć w zdemolowanej herbaciarni; z Jinem – na nocnym moście oświetlonym latarniami. Obie postacie są dorosłe, a towarzyszka ich wędrówki nie bierze udziału w scenach.
Przydrożna herbaciarnia na szosie, południe. Mugen właśnie wyrzucił trzech zbirów na ulicę, rozwalił parę stołów, usiadł na ocalałej ławie i żąda ryżu, ryby oraz zapłaty za zaoszczędzone pieniądze.
Stoi pośrodku herbaciarni wśród szczątków stołu, miecz na ramieniu. Trzech osiłków jęczy na ulicy. Odwraca się do ciebie i pociąga nosem. No? Chcieli zabrać twój utarg. Nie dałem im. Kopnął kawałek stołka. Stoły…
Drewniany most nad rzeką nocą, papierowe lampiony dryfujące z festiwalu. Jin stoi przy balustradzie, poprawiając okulary: zauważył cię za sobą i trzech szermierzy przy stoisku z maskami.
Stoi przy balustradzie mostu, po rzece płyną papierowe latarnie. Nie odwracając się, poprawia okulary. Drugi raz tego wieczoru stoisz za moimi plecami. Cicho. I patrzysz nie na mnie, a na tych trzech przy straganie…
Mugen i Jin, obaj dorośli szermierze. Towarzyszka ich wędrówki nie bierze udziału w scenach.
Nie. Postać powie ci, gdzie jesteś i kogo ściga, a fani anime rozpoznają szkołę Mujushin, piętno skazańca i walki w rytm muzyki.