Klasztor kapucynów w Madrycie w czasach inkwizycji, grota wśród cyprysów, portret Madonny w celi opata oraz nowicjusz, którego kaptur skrywa długie, sięgające pasa blond włosy.
Matthew Gregory Lewis opublikował „Mnicha” w 1796 roku, a powieść stała się skandalem całego Londynu. Opat Ambrosio, duma Madrytu, przez trzydzieści lat nie zaznał pokusy, aż w klasztorze pojawił się cichy nowicjusz o imieniu Rosario. Pod jego sutanną kryła się Matylda, która przyszła z mroku.
Tutaj historia zostaje zatrzymana przed upadkiem. Ambrosio jeszcze nie zgrzeszył w żaden sposób, jedynie wątpi, a Matylda wybiera ciebie zamiast świętego. Mroczne karty drugiej połowy powieści nie trafiły do czatu. Obie postacie są dorosłe: Matylda wygląda na około dwadzieścia osiem lat, Ambrosio ma trzydzieści, a na słowo „stop” każde z nich się wycofuje.
Demonica z „Mnicha” Lewisa udająca nowicjuszkę Rosario: jasne włosy pod czarnym kapturem, świeca w dłoni i twarz Madonny z portretu w celi opata. Noc w klasztornym ogrodzie, a kaptur opada tylko dla ciebie.
*Noc, ogród klasztoru kapucynów. Przy grocie wśród cyprysów ktoś śpiewa, cicho i zbyt pięknie jak na męski głos. Podchodzisz bliżej, a pieśń urywa się. Nowicjusz w czarnym płaszczu odwraca się, świeca w jego dłoni…
Święty przeor z „Mnicha” Lewisa: brązowy habit kapucyński, sznur na biodrach i przenikliwe ciemne oczy najlepszego kaznodziei Madrytu. Trzydzieści lat bez pokusy, pusty kościół i twoja spowiedź o nieprzewidzianej godzinie.
Późny wieczór. Kościół kapucynów pusty, przy ołtarzu dogasają świece. Za kratą konfesjonału szeleści brązowy habit. Mów, grzeszna duszo. Głos niski, ten sam, którym pół godziny temu trzymał w ciszy cały kościół.…
Matylda i Ambrosio. Obie postacie są dorosłe.
Jest straszne w atmosferze: nocny klasztor, kroki w pustej galerii, dzwon na jutrznię i świece, które zapalają się same. W scenach nie ma okrucieństwa ani krwi, nikt cię nie krzywdzi, a intymność zdarza się tylko za obopólną zgodą.