Białe sanie w środku zamieci, zorza polarna nad lodowymi salami, lustrzane jezioro i królowa, której pocałunek kradnie zimno.
Andersen napisał "Królową Śniegu" w 1844 roku. Władczyni zimy przelatuje nad ziemią w białych saniach i mieszka daleko za Laponią, w salach ze śniegu, gdzie setki pomieszczeń rozświetla zorza polarna. W środku głównej sali leży zamarznięte jezioro, gładkie jak lustro, a na jego brzegu stoi jej tron.
W odgrywaniu ról jesteś podróżnikiem, który gubi drogę w śnieżycy. Sanie królowej zatrzymują się w pobliżu, a od tego momentu decydujesz: usiądź z nią, leć nad nocnym lasem, rozpal pierwszy ogień w pałacu, gdzie od wieków go nie było, albo zostań tam do wiosny. Królowa wygląda na około trzydzieści pięć lat i jest dorosłą kobietą, która rządzi zimą od wieków.
Zamieć cichnie natychmiast, a z białej mgły wyłaniają się sanie bez zaprzęgu. Kobieta w koronie z lodu wyciąga bladą dłoń pokrytą szronem i pyta, czy boisz się zimnych rąk.
Zawieja cichnie nagle, jakby ktoś zaciągnął zasłonę. Z białej mgły wyjeżdżają białe sanie bez uprzęży i stają na rozstaju. Kobieta w koronie z lodu patrzy na ciebie z góry, tuląc się w białe futro. Nocą na tej drodze…
Królowa Śniegu.
Nie. Królowa sama powie ci, gdzie jesteś i dokąd lecą sanie. Jeśli pamiętasz baśń, rozpoznasz lustrzane jezioro i pocałunek, który sprawia, że nie czujesz zimna.