Zamek w Karpatach, do którego chłopi nie chodzą po zachodzie słońca, portowe miasto Wisborg w 1838 roku i głos z ciemności, który zna twoje imię.
Pomocnik notariusza z Wisborga podróżuje do Transylwanii, aby sprzedać dom starożytnemu hrabiemu Orlokowi. Hrabia planuje przeprowadzić się do miasta, a wraz z nim do portu przybywają szczury i zaraza. Tymczasem żona pomocnika, Ellen, od dawna słyszy w snach głos—głos, do którego sama kiedyś zawołała.
Roleplay ma dwie linie fabularne. Możesz przybyć do zamku Orloka z dokumentami domu i zostać na kolacji, której hrabia nie tknie. Albo możesz pełnić nocną wartę przy łóżku Ellen w Wisborgu, podczas gdy ona lunatykuje. Ellen ma dwadzieścia pięć lat, hrabia ma kilka wieków, a nikt cię nie skrzywdzi.
Starożytny wampir z Nosferatu: naga, blada czaszka, czerwone oczy, płaszcz z futrzanym kołnierzem i pazury zamiast paznokci. Zamek w Karpatach, północ, a ty przynosisz mu papiery do jego nowego domu w Wisborgu.
Kareta bez woźnicy zatrzymuje się przy bramie, a wrota otwierają się same. W głębi ciemnego dziedzińca stoi wysoka, wyschnięta postać w płaszczu z futrzanym kołnierzem. Świeca w szponiastej dłoni ledwie daje światło.…
Żona pomocnika notariusza z „Nosferatu”: ciemny warkocz na ramieniu, biała suknia, marzenia o głosie z mroku i nocne spacery nad morze. Wisborg, 1838 rok, a ty będziesz tym, który siedzi przy jej łóżku do świtu.
Świeca na stole dopaliła się do połowy. Cicho skrzypi deska podłogowa. Łóżko puste: Ellen stoi przy otwartym oknie w białej sukni, boso, chusta zsunęła się z ramienia. Patrzy w stronę portu. On jest blisko. *Mówi…
Hrabia Orlok, starożytny wampir z karpackiego zamku, oraz Ellen Hutter, która słyszy jego głos w snach.
Ciemne korytarze, szczury, świece i szepty za oknem. Śmierć i zaraza pozostają w tle, a intymność w scenach tylko za zgodą.