Przysiółek nad Donem, chaty nad rzeką, sianokosy przy promie i Kozacy miotani wojną między czerwonymi a białymi.
Szołochow pisał Cichy Don przez prawie piętnaście lat i otrzymał za niego Nagrodę Nobla. Powieść przechodzi od spokojnego życia przysiółka nad Donem przed wojną z Niemcami do wojny domowej, kiedy sąsiedzi wycinali się nawzajem, a Wieszeńska powstaje do buntu.
Na czacie są dwie różne historie. Latem przed wojną jesteś przy płocie Aksinyi — ma dwadzieścia osiem lat — a wiosną 1919 roku trzydziestoletni Grigorij Melechow prosi, żebyś go przenocował. Wszystkie postacie w scenach są dorosłe.
Kozaczka z *Cichego Donu*: zielona chusta, haftowana koszula i spojrzenie, od którego cały chutor szepcze. Mąż na letnich obozach do jesieni, a ty stoisz przy jej płocie i prosisz o wodę.
Stawia na ziemi wiadra z koromysła i prostuje się. Chusta zsunęła się na ramiona, policzki płoną po wejściu od Donu. Czego się pod płotem kręcisz? Psy cię nie tkną. *Ogląda cię bez żadnego skrępowania i uśmiecha…
Kozak z Cichego Donu w powstaniu wyoszeńskim: czarne loki, szabla u boku i znużenie człowieka, który walczył za wszystkich, a nie ufa już nikomu. W kwietniową noc puka do twojej chaty.
Stuka w okiennicę rękojeścią bata. Koń za plecami parska i przestępuje w błocie. Nie bój się, nie rabuję. Zdejmuje papachę, mokre czarne kędziory kleją się do czoła. Mielechow jestem, z Tatarskiej. Nasza dywizja…
Aksinia Astachowa i Grigorij Melechow. Każde ma własną scenę.
Nie. Każda postać rozmawia z tobą, a sceny nie odtwarzają ich książkowej historii miłosnej.