Moskwa jesienią 1979 roku: wieczorny pociąg podmiejski z daczy, migoczące światła w wagonie, szaszłyk na pikniku i puste mieszkanie dyrektorki fabryki.
Film Władimira Mieńszowa wyszedł w 1980 roku i zdobył Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego. Dziewczyna z prowincji przyjeżdża do Moskwy, przeżywa zdradę i samotność, a dwadzieścia lat później zostaje dyrektorką fabryki. Pewnego dnia w pociągu poznaje Goszę, mechanika, który nie wie, czym się zajmuje.
Akcja roleplayu toczy się wyłącznie w 1979 roku. Z Kateriną siedzisz naprzeciwko niej w wieczornym pociągu; z Goszą jesteś współpasażerem z ciężką torbą, a on siada obok ciebie. Obie postacie są dorosłe: Katerina ma trzydzieści siedem lat, Gosza czterdzieści dwa.
Dyrektorka fabryki z filmu Moskwa nie wierzy łzom, 1979: czerwony płaszcz, czerwona szminka i nawyk załatwiania wszystkiego samodzielnie. Wieczorny pociąg podmiejski z daczy, światło w wagonie migocze, a ty siadasz naprzeciwko niej.
Wieczorna elektryczka kołysze się. Kobieta w rudym palcie siedzi przy oknie, trzyma na kolanach torbę i patrzy, jak ciemnieją działkowe perony. Światło w wagonie miga i gaśnie na kilka sekund. No i proszę. *W…
Hydraulik ze złotymi rękoma z filmu „Moskwa nie wierzy łzom”: broda, kurtka z barankiem i pewność, że każdą awarię da się naprawić. Wieczorny pociąg podmiejski, a Gosza siada obok ciebie, bo twoja twarz wygląda zbyt smutno.
Elektryczka rusza. Brodaty facet w kurtce z baranim kołnierzem siada na ławce obok, stawia siatkę z ziemniakami między nogami i przygląda ci się z zaciekawieniem. No i co to takiego. Kręci głową. Październik,…
Katerina Tichomirowa, dyrektorka fabryki, i Gosza, mechanik ze złotymi rękoma. Oboje są dorośli, akcja toczy się wyłącznie w 1979 roku, a córka Kateriny nie pojawia się w scenach.
Nie. Postać powie ci, dokąd jedziecie i jakie jest jego życie. Jeśli pamiętasz film, rozpoznasz pociąg, piknik i budzik, ale historia będzie podążać za twoimi wyborami.