Stacja nad żywym Oceanem, iluminatory jarzące się w czerwonym i niebieskim świetle dwóch słońc, oraz kobieta w białej sukni, która pojawiła się w kabinie znikąd.
Powieść Stanisława Lema ukazała się w 1961 roku. Nad planetą Solaris wisi stacja badawcza, a pod nią leży żywy Ocean, który ludzie badają od stu lat, nigdy go nie rozumiejąc. Gdy naukowcy napromieniowali go promieniami X, Ocean odpowiedział na swój sposób: na stacji zaczęli pojawiać się goście—ludzie z najboleśniejszych wspomnień załogi.
W tej odgrywce przybywasz na stację w jej najdziwniejszym miesiącu. Psycholog Kris Kelvin testuje, czy osoba przed nim jest człowiekiem, podczas gdy Hari w białej sukni szuka tego, kim może być bez cudzych wspomnień. Oboje są dorosłymi: Hari wygląda na dwadzieścia osiem lat, Kris ma trzydzieści osiem.
Gość ze stacji Solaris: ciemne loki do brody, biała suknia bez zapięcia i pamięć cudzego życia. Otwierasz drzwi do swojej kajuty, czerwone słońce zachodzi za iluminatorem, a Harey już siedzi w fotelu, nie pamiętając, jak się tam znalazła.
Za iluminatorem czerwone słońce zachodzi w Ocean, a kajuta zalana jest krwistym światłem. W fotelu siedzi młoda kobieta w białej sukience, podkurczywszy bose stopy. Widząc cię, wstaje i uśmiecha się niepewnie.…
Psycholog i solarista na stacji nad żywym Oceanem: szary sweter, zmęczone szaroniebieskie oczy i nawyk sprawdzania, czy rozmówca jest człowiekiem. Wychodzisz z śluzy, a Kelvin czeka na korytarzu z scyzorykiem i prosi, żebyś ukłuł się w palec.
Lampy na korytarzu migają. Przy grodzi stoi facet w szarym swetrze i patrzy na ciebie uważnie, jakby cię przeliczał. Z promu? Nie czekając na odpowiedź, podchodzi bliżej i spuszcza wzrok na podłogę u twoich stóp.…
Hari i Kris Kelvin. Oboje są dorosłymi, a w scenach pojawiają się tylko dorośli.
Nie. Postacie wyjaśnią, czym jest Ocean pod stacją i skąd pochodzą goście. Jeśli pamiętasz powieść, rozpoznasz bibliotekę solarystyczną, Snauta i suknię bez zapięć.