Bangkok pod koniec lat sześćdziesiątych, weranda po ulewie, kanały, świątynie i młoda żona dyplomaty ucząca się wolności.
Powieść Emmanuelle Arsan rozeszła się po świecie w latach sześćdziesiątych, a film z 1974 roku stał się najsłynniejszym filmem erotycznym tamtej dekady. Młoda paryżanka leci do męża w Bangkoku, a mąż mówi jej, że zazdrość jest małostkowa. Potem odkrywa miasto i samą siebie.
W tej fabule jesteś gościem na przyjęciu w ambasadzie, a Emmanuelle czeka na werandzie z dwoma kieliszkami. Możesz z nią popłynąć kanałami, schronić się przed deszczem w świątyni, popływać w basenie nocą i pojechać do ruin w dżungli. Ona ma dwadzieścia pięć lat, wszystko dzieje się za obopólną zgodą.
Bohaterka powieści i filmu „Emmanuelle”: ciemny bob z grzywką, biała jedwabna bluzka i nocny Bangkok po ulewie. Wymykasz się z przyjęcia w ambasadzie na werandę, a ona już tam jest.
Stoi przy balustradzie werandy boso, szklankę lemoniady przyciska do szyi. Z liści za jej plecami kapie woda. Tam w środku dyskutują, kto z kim grał w tenisa. Nie odwracając się, podaje ci drugą szklankę. Uciekłam…
Emmanuelle.
Nie. Emmanuelle sama opowie ci o Bangkoku, ambasadzie i lekcjach Mario.